၃၀၀၀၀ ဘီစီမွ ကေလးတစ္ေယာက္၏ ဒိုင္ယာရီ

Untitled.jpgကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက သိတတ္စအရြယ္မွာ ကိုယ္ဘယ္မွာေနေနတယ္ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ္အသိခ်င္ဆံုးထဲက တစ္ခုပဲ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို သြားေမးခဲ့တယ္။ အဲ့ေတာ့ အေဖကေျပာတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕တဲ့။ အဲ့ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့။ အဲ့ဒီ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကေကာ ဘယ္မွာရွိတာလဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတဲ့။ အဲ့ဒီျမန္မာႏိုင္ငံကေကာ ဘယ္မွာရွိတာလဲလို႔ ထပ္ေမးရတယ္။ အဲ့ေတာ့ အေဖက ကမာၻ႕ေျမပံုဝယ္ေပးတယ္။ ေအာ္…. အဲ့ဒီကမာၻႀကီးကေကာ ဘယ္မွာရွိေနသလဲလို႔ ထပ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလို႔မရေတာ့ဘူး။ အေဖ့ကိုေမးေတာ့ စၾကဝဠာထဲမွာ ေနကို ပတ္ေနတာတဲ့။ အဲ့ေတာ့ ေနကို ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ ဒီအရာေတြကို လူေတြက ဘယ္လိုလုပ္မ်ား သိလာပါလိမ့္။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ဖုန္းမရွိဘူး။ အင္တာနက္မရွိဘူး။ မီးကလဲ မမွန္ေတာ့ တီဗီလဲ ညတိုင္းမၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ ညညဆို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းကင္ေပၚပဲေမာ့ၾကည့္တယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ facebook က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးသလို သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးတယ္။ သူတို႔က ၾကယ္ေတြ။ ဒီၾကယ္ေတြဟာ ဘာေတြလဲ။ လမ္းထဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးတဲ့ အစ္ကိုႀကီးေတြကို ေမးၾကည့္တယ္။ “သူတို႔က ေကာင္းကင္က အလင္းေရာင္ အစက္ကေလးေတြေပါ့ ညီရာ” တဲ့။ အဲ့ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာက အဲ့ဒီၾကယ္ေတြက ဘာေတြလဲ။ သူတို႔ကို ဘာနဲ႔လုပ္ထားသလဲ။ သူတို႔က ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီ အစ္ကိုႀကီးေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းမိတယ္။ ဒီၾကယ္ေတြအတြက္ ပိုၿပီး နက္နဲတဲ့ အေျဖတစ္ခု ရွိကိုရွိရမယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ့္အေဖသြားေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာၾကည့္တိုက္ကဒ္ ေလးတစ္ကဒ္ ေပးခဲ့တယ္။ Jefferson Center ဆိုတဲ့ စာၾကည့္တိုက္။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဟာ ငါ့အတြက္ ေနရာမွန္ပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းေဘးကေန စာၾကည့္တိုက္ထဲ စေရာက္ဖူးခဲ့တယ္။

တစ္ခါက ၿဗိတိန္ သိပၸံပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဆာ အာသာ အက္ဒင္တန္(Sir Arthur Eddington) ဟာ သူ႕ေကာင္မေလးနဲ႔ အတူ ညပိုင္း ခ်ိန္းေတြၾကတယ္။ အဲ့မွာ သူ႕ေကာင္မေလးကေျပာတယ္။ “ၾကယ္ေတြက လွလိုက္တာေနာ္၊ သူတို႔ လင္းလက္ေနတာ အရမ္းၾကည့္လို႔ေကာင္းတာပဲ” တဲ့။ အဲ့မွာ အက္ဒင္တန္ကျပန္ေျပာတယ္။ “အင္း ဟုတ္တယ္။ သူတို႔ ဘာ့ေၾကာင္း လင္းလက္ေနလဲဆိုတာကိုသိတာ အခုေလာေလာဆယ္ ကမာၻေပၚမွာ ငါတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္” တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ စာၾကည့္တိုက္ေရာက္ေတာ့ ၾကယ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ေပးပါလို႔ စာၾကည့္တိုက္မႈးကို ေျပာရတယ္။ အဲ့ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မႈးက ၿပံဳးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ေပးတယ္။ “The Universe” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္ကို စလွန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ေတာင္ မရွဴမိပါဘူး။ ၾကယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနမင္းႀကီးလို အရာေတြပဲ၊ သူတို႔ဟာ အရမ္းေဝးေနတာတဲ့။ ေနဟာလဲ ၾကယ္တစ္လံုးပဲ အရမ္းနီးေနတာပဲ ရွိတာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းသေဘာက်သြားတယ္။ အဲ့ဒီေနကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနေနတဲ့ ကမာၻႀကီးက လွည့္ပတ္ေနတာတဲ့။ ဘာႀကိဳးနဲ႔မွလဲ ဆက္သြယ္မထားပါဘူး။ ေလထဲမွ အလိုလို လွည့္ပတ္ေနတာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ အရမ္းလဲ သေဘာက်သြားတယ္။ အဲ့ကတည္းကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိပၸံအေၾကာင္းအရာေတြကို ရင္သက္ရႈေမာစြာနဲ႔ မက္မက္ေမာေမာ ဖတ္ေတာ့တယ္။

သိပၸံပညာရပ္ မထြန္းကားခင္ ေခတ္အေျခအေနကို မွန္းဆၾကည့္ပါ။ စာၾကည့္တိုက္ေတြ မရွိေသးခင္အခ်ိန္ကို မွန္းဆၾကည့္ပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀,၀၀၀ ေလာက္ကို မွန္းဆၾကည့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဒီၾကယ္ေတြ ကမာၻေတြ အေၾကာင္း သိခ်င္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိခဲ့မွာပဲ။ သူဟာလဲ အခုကၽြန္ေတာ့္လို သိလိုစိတ္ျပင္းျပခဲ့မွာပဲ။ အဲ့ဒီေခတ္အခါက လူေတြဟာလဲ အခုေခတ္အခါကလူေတြလို Curiosity ျပင္းျပခဲ့မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ တီထြင္ဆန္းစစ္မႈေတြမရွိေသးဘူး။ ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ ခရီးမေရာက္ေသးဘူး။ အဲ့ဒါဟာ Homo ဆိုတဲ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕ ကနဦးအစေပါ့။ မီး ဆိုတဲ့အရာကို စတင္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္။ သူတို႔ဟာ ဘယ္လိုမ်ားေနခဲ့ၾကပါလိမ့္။ ၾကယ္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ား ေတြးထင္ခဲ့ၾကပါလိမ့္။ သဘာဝတရားႀကီးကို ဘယ္လိုမ်ား နားလည္ခဲ့ၾကပါလိမ့္။ တစ္ခါတစ္ေလ… ကၽြန္ေတာ္ ရႊင္ျပစြာနဲ႔… အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဒီလိုေတြးထင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့မွာပဲလို႔ မွန္းဆမိတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သစ္သီးသစ္ဖုေတြစားတယ္။ သစ္ရြက္ေတြလဲ စားတယ္။ ေသေနတဲ့ တိရိစာၦေတြကိုလဲ စားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ဒီတိုင္းေတြ႕တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတ္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္အစာေတြက ကိုယ့္အတြက္ အႏၱရာယ္ရွိၿပီး ဘယ္အစာေတြကေတာ့ စားလို႔ရတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတယ္။ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ အစားအစာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေသေစႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလိုအစားအစာေတြ မစားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တားၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမဲလိုက္ၿပီဆိုရင္လဲ သတိထားရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ တိရိစာၦန္ေတြက သန္မာၾကတယ္။ ဒီလိုတိရိစာၦန္ေတြကိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အခၽြန္အထက္ေတြ မ်ားမ်ားသံုးၿပီး လုိက္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲကလဲ အသတ္ခံရတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ သူတို႔ကို စားၾကတယ္။ အျပန္အလွန္ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ သားရည္ေတြခြာၿပီး ခႏၶာကုိယ္မွာ ျခံဳထားရင္ ညပိုင္း အခ်မ္းဒဏ္သက္သာတယ္။

အသားေတြက ၾကာရင္ စားလို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ခရမ္းေရာင္သမ္းလာတက္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အျဖဴေရာင္ မႈိုလိုလိုဟာေလးေတြ ကပ္ေပါက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ဒီျဖစ္စဥ္ကို ပုပ္သိုးတာဆိုၿပီး နာမည္ေပးထားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အစားအေသာက္ေတြကို သိုေလွာင္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြကို တိရိစာၦန္အေရခြံနဲ႔ပတ္ၿပီး သိမ္းထားရတယ္။ ေနာက္စားဖို႔ အတြက္။ အကုန္လံုးကို အခုစားလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ဟာ ေနာက္က် အစာငတ္လာလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ စည္းမ်ဥ္းေတြပဲ။ စည္းမ်ဥ္းေတြဟာ ျမင့့့္ျမတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုိက္ကိုလိုက္နာရမယ္။

တစ္ေန႔မွာ မုန္တိုင္းတစ္ခုက်ေရာက္လာတယ္။ ေကာင္းကင္က တိမ္ေတြထဲမွာ အလင္းေရာင္ေတြ လက္ကနဲ လက္ကနဲျဖစ္တယ္။ အသံေတြဟာလဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမည္ဟီးတယ္။ မိုးေပၚကေန ေရစက္ေတြ က်လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီျဖစ္ရပ္ေတြကို ေၾကာက္တယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီး ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိၾကဘူး။ အင္း… ေကာင္းကင္ေပၚမွာေနတဲ့ တန္ခိုးတိကၠမႀကီးမားတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က အရမ္းေဒါသျဖစ္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က အျပစ္မ်ား လုပ္မိလို႔လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျဖရွာရတယ္။

တစ္ခါက ေကာင္းကင္ေပၚက အလင္းတန္းႀကီးဟာ ေျမျပင္ေပၚကို က်လာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ မီးစေလာင္တယ္။ အဲ့ဒီမီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေႏြးေထြးေစတယ္။ အရမ္းႀကီး ကပ္သြားရင္လဲ ေလာင္ကၽြမ္းေစတယ္။ သူ႔မွာ အနံ႔တစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ သူဟာ အစားအေသာက္ေတြကို စားသံုးတယ္။ သစ္ပင္ေတြ သစ္ရြက္ေတြကို စားသံုးတယ္။ အစာကုန္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာေသသြားတယ္။ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အမဲေရာင္ မစင္အမႈန္႔ေလးေတြသာ ထားခဲ့တယ္။ သူဟာ အစာမစားပဲနဲ႔ ေနရာက မေရြ႕တတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ဟာ အရမ္းကို ရဲရင့္တဲ့ အႀကံတစ္ခုရတယ္။ အဲ့ဒီမီးကို ဖမ္းမယ္တဲ့။ ဖမ္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ေမြးျမဴမယ္ေျပာတယ္။ သစ္ကိုင္းရွည္ေတြနဲ႔ ဖမ္းထားတယ္။ သူဟာ အဲ့ဒီ သစ္ကိုင္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းေႏွးတယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္တာ တစ္ေခ်ာင္းကုန္ခါနီးရင္ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဒီဘက္က ခံထားေပးရတယ္။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေႏြးေထြးေစတယ္။ သူဟာ အဲ့ဒီေကာင္းကင္ေပၚက ေဒါသထြက္တတ္တဲ့ သူနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား ပတ္သက္မႈရွိပါသလဲ။

အဲ့ဒီမီးဟာ ညညဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ႏိုင္ဖို႔အလင္းေရာင္ေပးတယ္။ အေကာင္းဆံုးတစ္ခ်က္ကေတာ့ သားရဲတိရိစာၦန္ေတြဟာ ဒီမီးကို ေၾကာက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညညဆို စိတ္ေျဖာင့္လက္ေျဖာင့္ အိပ္ရတယ္။ ဒီမတုိင္ခင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ဟာ အစားခံရတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မီးကို ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ မီးဟာလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္တယ္။

ေကာင္းကင္ဟာ ေတာ္ေတာ္အေရးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လႊမ္းျခံဳထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ စကားေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ညညဆိုရင္ ေျမျပင္ေပၚလွဲၿပီး ေကာင္းကင္ေပၚက အစက္ကေလးေတြကို ၾကည့္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အစက္ကေလးေတြကို လုိက္ဆက္လိုက္တဲ့အခါ ပံုတစ္ခ်ိဳ႕ေပၚလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ ပံုေတြကိုပိုၿပီး ျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ သူက အဲ့ဒီ ၾကယ္ပံုေလးေတြကိုသတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ နာမည္ေတြ ေပးထားတယ္။ ညညဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းဖြဲ႕ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီ ၾကယ္ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း ပံုျပင္ေလးေတြ ထိုင္ေျပာၾကတယ္။ ျခေသၤ့ေတြ၊ က်ားေတြ၊ ဝက္ဝံေတြ၊ အမဲလိုက္သမားေတြ။ ဒီပံုေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ခါေျပာဖူးတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက ေဒါသထြက္ေလ့ရွိတဲ့ သူေတြရဲ႕ ပံုေတြမ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူက ဆြဲထားတဲ့ ပံုေတြလား။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္မိတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ ေကာင္းကင္က ပံုရိပ္ေတြက ေျပာင္းေလ့မရွိပါဘူး။ ဒီၾကယ္ပန္းခ်ီကားေတြပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ အၿမဲေတြ႕ရတယ္။ လမင္းႀကီးဟာ ဘာမွမရွိရာကေန ေငြေရာင္ အလံုးတစ္လံုးအျဖစ္တိုးလာတယ္။ ၿပီးရင္ ဘာမွမရွိတာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေလ်ာ့သြားတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လက္သည္းခြံပံုုုျဖစ္တယ္။ အခုလို လမင္းႀကီးတစ္ခုခု ေျပာင္းလဲၿပီးတိုင္း မိန္းမေတြဟာ ေသြးေတြထြက္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အဖြဲ႕ေတြက အဲ့ဒီ လမင္းေျပာင္းတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မိတ္လိုက္ျခင္းအေပၚမွာ စည္းမ်ဥ္းေတြထုတ္ထားတယ္။

ၾကယ္ေတြက အရမ္းေဝးတဲ့ေနရာေတြမွာ တည္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သစ္ပင္ေပၚတက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္ေပၚတက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေပမယ့္ သူတို႔ဟာ နည္းနည္းေလးမွ ပိုနီးမလာဘူး။ တိမ္ေတြေရြ႕လာရင္ တိမ္ေတြဟာ ၾကယ္ေတြကို ဖံုးသြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၾကယ္ေတြဟာ တိမ္ေတြရဲ႕ေနာက္မွ ရွိရမယ္။ လမင္းဟာလဲ တစ္ျဖည္းျဖည္းေရြ႕ေနရာကေန ၾကယ္ေတြကို ဖံုးကြယ္သြားေလ့ရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လမင္းဟာလဲ ၾကယ္ေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာ ရွိလိမ့္မယ္။ ၾကယ္ေလးေတြဟာ တစ္လက္လက္ လင္းေနတယ္။ အရမ္းလွတယ္။ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေကာင္းကင္ႀကီးအႏွံ႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ညအခါမွသာ ေပၚလာေလ့ရွိၾကတယ္။ သူတို႕ဘာေတြလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္မိတယ္။

တစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ဟာ မီးဖိုေဘးမွာ ၾကယ္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ဝိုင္းဖြဲ႔ထိုင္ေနၾကတယ္။ ရုတ္တရတ္ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးတစ္ခုဝင္လာတယ္။ ၾကယ္ေတြဟာလဲ မီးေတြျဖစ္ရမယ္။ သူတို႔ဟာ တစ္ျခားအဖြဲ႕ကလူေတြရဲ႕ မီးဖိုေတြျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၾကယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မီးဖိုေတြထက္နည္းတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ အေဝးႀကီးမွာ တည္ရွိလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီမွာ တစ္ေယာက္က ထေမးတယ္။ “ဒါေပမယ့္ကြာ…. ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ဘယ္လိုလုပ္မီးဖိုေတြ ရွိႏိုင္ပါမလဲ။ သူတို႔က ငါတို႔အေပၚကို ျပဳတ္က်လာမွာေပါ့။” တဲ့။

အင္း… ဒီေထာက္ျပခ်က္က ေကာင္းတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အခက္ေတြ႕သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက အျခားတစ္ေယာက္မွာလဲ အေတြးတစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေကာင္းကင္ႀကီးကို အရမ္းတန္ခိုးႀကီးမားတဲ့ သူရဲ႕ အေရခြံႀကီးျခံဳထားတယ္။ အဲ့ဒီအေနာက္မွာ အရမ္းလင္းလက္ေနတဲ့ မီးဖိုအႀကီးႀကီးရွိတယ္။ အေရခြံႀကီးမွာ အေပါက္ေတြရွိတယ္။ အဲ့ဒီ အေပါက္ေလးေတြက တစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အဲ့ဒီမီးဖိုႀကီးရဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြကို အစက္ကေလးေတြအျဖစ္ျမင္ရတယ္။ အဲ့ဒါေတြဟာ ၾကယ္ေတြပဲ။ ဒါလဲ အလြန္ေကာင္းတဲ့ အေတြးတစ္ခုပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕ၾကယ္ေတြက ေလွ်ာက္သြားေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူတို႔ကို လေပါင္းအေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဟာ ေနရာအနည္းငယ္ေရြ႕တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေရခြံေပၚက အေပါက္ေတြဆိုတဲ့ အေတြးဟာ မမွန္ႏိုင္ဘူး။ အေပါက္ဟာ အေပါက္ပဲ။ မေရြ႕ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတဲ့ တစ္ျခားမီးဖိုေတြဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ အျခားအဖြဲ႕ေတြဟာ ဒီမီးဖိုေတြကို သယ္ၿပီး ခရီးသြားေနတာျဖစ္မယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထင္သလို မီးဖိုေတြ အေရခြံအေပါက္ေတြ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြနားလည္ဖို႔ အတြက္ အရမ္းရႈပ္ေထြးလြန္းတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုမ်ား ရွိေနမလား။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ သိႏိုင္စြမ္းရွိလာမလား။

တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ ပက္လက္လွန္ၿပီး ၾကယ္ေတြကို အျပည့္အဝထိုင္ၾကည့္တယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးပဲ။ အဲ့ဒီ ေကာင္းကင္ႀကီးထဲကို ကၽြန္ေတာ္ျပဳတ္က်သြားပါေစ ဆုေတာင္းတယ္။ တစ္ကယ္လို႔ ၾကယ္ေတြဟာ အျခားအဖြဲ႕ေတြရဲ႕ မီးဖိုေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေန႔ေန႔ သူတို႔ဆီသြားလည္ပတ္ခ်င္တယ္။ တစ္ေန႔တို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ ေရာက္ေလာက္မလားလို႔ ေၾကာက္ခမန္းလိလိေတြးၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ သူတို႔ အမွန္တရားကို အတိအက်သိလာႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ရွိလာႏုိင္မလား။

ကၽြန္ေတာ္ အမွန္တရားကို သိခ်င္လြန္းလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ မသိရတာကို ကၽြန္ေတာ္ မႏွစ္သက္ဘူး။

အဲ့လိုေတြးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေတာ္ေတာ္သနားစရာေကာင္းတာပဲလို႔ ေတြးမိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အဲ့ဒီ အဆင့္ကေန အမွန္တကယ္ျဖတ္သန္းလာတာပါ။ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ စြန္႔ပစ္ခံခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ဦးအလား ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြဟာ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ သဘာဝတရားႀကီးထဲမွာ ႀကီးပ်င္းလာခဲ့ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ကလာတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ကိုေရာက္ေနတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာ့ေၾကာင့္ တည္ရွိေနရတာလဲ။ ဒီေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာဟာ လူသားတို႔ကို ေခတ္အဆက္ဆက္ ပေဟဋိ ထုတ္ခဲ့တာပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖႏိုင္ဖို႔ လမ္းစေလးေပၚ စၿပီးတက္လွမ္းေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးသည္။ ဒီခရီးလမ္းမွာ သိပၸံ ဟာသင့္အတြက္ အေကာင္းဆံုး လမ္းျပေဖာ္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စၾကဝဠာႀကီးထဲက သာမန္အဆင့္ရွိတဲ့ ၾကယ္တစ္လံုးကို ပတ္ေနတဲ့ ၿဂိဳဟ္ငယ္ေလးတစ္လံုးေပၚက အဆင့္ျမင့္ ေမ်ာက္မ်ိဳးႏြယ္စု တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စၾကဝဠာႀကီးအေၾကာင္းကို ေလ့လာေနပါၿပီ။ ဒီအခ်က္ဟာ အရမ္းအားရဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။” – စတီဖင္ေဟာ့ကင္း

Ref; Cosmos by Carl Sagan

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s